تو  را می نویسم هنرمندانه نیست، زبانم ساده ست وجودم را خرجت میکنم تا از تو بنویسم. چقدر تو دوست داشتنی هستی وقتی که می خوانی و تکرار می شود ترانه ای از زندگی که به من تقدیم کردی.

باور کردی این تو هستی که ترانه با تو زیباست؟ تمام ترانه ی من زندگی زیبای توست که بی وقفه زیباییست. تقدیم می کنم به تو که قلم از توست …

ترانه را می شنویم و شعر را می خوانیم. ترانه  یک موسیقی را بیان می کند و گه گاه موسیقی ترانه را حکایت. حکایت ترانه گفتن حسی جداست از شاعرانه دیدن یک داستان. ترانه گفتمان ساده ایست از زبان ترانه سرایی که به  سختی از سختی می گوید تا مخاطبش این رهاورد را آسان بشنود.

نگاه کلیشه ای ترانه سرا ترانه ای عام پسند و گذرا می سازد و نگاه جدید ترانه سرا ترانه ای ماندگار. چقدر از ترانه ای که می گوییم باور میکنیم؟ چقدر از ترانه ای که گفته ایم را دیگران باور می کنند؟ در ترانه تکنیک چیست؟ شعر گفتن با ابزار شاعری همراست. ترانه سرایی ابزارش چیست؟ یک ترانه فن بیان می خواهد فن بیانش گفتن شعری که بر زبانت جاری شده نیست!

ترانه شکار لحظه ایست از شاهکار زندگی که در باور ما نقش بسته زندگی اش میکنیم اما کسی نگفته. از زندگی گفتن زیاد سخت و شنیدنش بسیار راحت است. این ترانه است …

این نوشته ادامه دارد روژین ونجانی